គោលបំណងនៃការសិក្សានេះ គឺដើម្បីស្វែងយល់អំពីកម្រិតរាលដាលនៃជំងឺគីស្ត ចុងអង្ករ ( Cysticercosis )នៅក្នុងចំណោមសត្វជ្រូករបស់ប្រជាកសិករដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមជាលក្ខណៈគ្រួសារខ្នាតតូច ដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្រ្ត ELISA នៅក្នុងខេត្តព្រះវិហារ និងខេត្តស្ទឹងត្រែង ប្រទេសកម្ពុជា។ កសិករម្ចាស់សត្វជ្រូកចំនួន ៦៥គ្រួសារ និងវត្ថុសំណាកឈាមជ្រូកចំនួន ១១៦សំណាកត្រូវបានប្រមូល ចេញពីសត្វជ្រូកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដើម្បីធ្វើការសិក្សាសង្កេតដោយប្រើប្រាស់បញ្ជីសំណួរ និងការសង្កេតអំពី វិធីសាស្រ្តនៃការចិញ្ចឹមសត្វជ្រូក។ ជាលទ្ធផល ក្នុងចំណោមជ្រូកចំនួន ១១៦ក្បាល មានវត្តមានអង់ទីហ្សែនជំងឺគីស្តចុងអង្ករចំនួន ១៦ក្បាល ស្មើនឹង​១៣,៧៩%។ ក្នុងនោះក៏មានករណីសង្ស័យចំនួន ៦សំណាក ស្មើនឹង ៥,១៧% ក្នុងខេត្តព្រះវិហារផងដែរ។ ចំណែកឯខេត្តស្ទឹងត្រែងមិនមានករណីនៃការឆ្លងជំងឺចុងអង្ករដែលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងការសិក្សានេះទេ។ លទ្ធផលវិភាគលើបញ្ជីសំណួរបានបង្ហាញនូវចំណុចខ្វះខាតជាច្រើនដែលបានអនុវត្តដោយប្រជាកសិករចិញ្ចឹម សត្វនៅក្នុងខេត្តដែលត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់សិក្សា។ ក្នុងនោះវិធីសាស្រ្តនៃការចិញ្ចឹមសត្វរបស់កសិករ ( p <0.01) រដូវកាលនៃការចិញ្ចឹមសត្វជ្រូកដោយប្រលែងសេរី ( p <0.01) មជ្ឈដ្ឋានជុំវិញទីកន្លែងចិញ្ចឹមសត្វ ជ្រូក ( p <0.05) ការពិឃាតសត្វជ្រូកសម្រាប់បរិភោគនៅផ្ទះខ្លួនឯង ( p<0.01 ) ការប៉ះពាល់ផ្ទាល់រវាងសត្វជ្រូកនឹងបង្គន់អនាម័យ ( p <0.01) គឺសុទ្ធតែត្រូវបានរកឃើញថាមានជាប់ទាក់ទងទៅនឹងហានិភ័យនៃការឆ្លងជំងឺគីស្តចុងអង្ករ។ ក្នុងនោះផងដែរ កត្កាពិឃាតសត្វជ្រូកសម្រាប់លក់នៅផ្ទះមានហានិភ័យខ្ពស់ក្នុងការចម្លងនូវជំងឺគីស្តចុងអង្ករជាងគេ (OR = ១៤,២១, ៩៥% CI = ៣,០៤–៦៦,២០) បន្ទាប់មកគឺកត្តាប៉ះពាល់រវាងសត្វជ្រូក និងបង្គន់អនាម័យ (OR = ៨,១១, ៩៥% CI = ២,៤០–២៧,៣០), រដូវកាលនៃការប្រលែងសត្វជ្រូក (OR = ៦,៤៦, ៩៥% CI = ១,៣៩–២៩,៩), កត្តាបរិស្ថាន និងមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញការចិញ្ចឹមសត្វ (OR = ២,៦៦, ៩៥% CI = ០,៨០–៨,៨១), និងកត្តាបង្ករហានិភ័យដែលអាចបង្កជំងឺគីស្តចុងអង្ករកម្រិតទាប គឺទម្រង់នៃការចិញ្ចឹមសត្វរបស់គ្រួសារកសិករ (OR = ០,០៨, ៩៥% CI = ០,០២–០,៣០)។ ភេទ អាយុ និងពូជជ្រូក ហាក់ដូចជាមិនមាន ឥទ្ធិពលទៅការលើឆ្លងនៃជំងឺគីស្តចុងអង្ករនោះទេ។ ក្នុងការសិក្សានេះ ប្រភេទបង្គន់អនាម័យមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដល់ការបង្ករជំងឺគីស្តចុងអង្ករទេ ប៉ុន្តែលទ្ធភាពនៃការប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ រវាងសត្វជ្រូកជាមួយបង្គន់អនាម័យរបស់មនុស្សបង្ហាញនូវ